De straten zullen Adel Taarabt niet vergeten

Voor voetbalfans van een bepaalde generatie is Adel Taarabt een naam die onmiddellijk herinneringen oproept aan skills, panna's, onmogelijke dribbels en puur straatvoetbal. Nu de carrière van de Marokkaanse magiër zijn laatste hoofdstuk bereikt, voelt dit als het juiste moment om stil te staan bij een speler die nooit simpelweg werd gedefinieerd door doelpunten, assists of prijzen. Taarabt was een entertainer. Hij was onvoorspelbaar, onbevreesd en soms frustrerend, maar wanneer de bal bij zijn voeten kwam, voelde je echt dat er iets bijzonders kon gebeuren. Daarom volgt één zin hem al jaren op sociale media rond het voetbal: “De straten zullen Adel Taarabt niet vergeten.” Voor Marokkaanse fans was hij een van hun meest natuurlijk getalenteerde voetballers; voor supporters van QPR werd hij een clubicoon; en voor Championship-fans blijft zijn legendarische seizoen 2010/11 bijna mythisch.

Taarabts reis begon in Frankrijk bij Lens, waar zijn buitengewone technische vermogen al snel de aandacht trok. Hij had niet veel tijd nodig om zich in het eerste elftal van Lens te vestigen voordat het Engelse voetbal zich meldde. Tottenham Hotspur haalde hem in 2007 eerst op huurbasis naar Londen, voordat de transfer permanent werd gemaakt. Tottenham zag het ruwe talent: Taarabt had de balcontrole in kleine ruimtes en het zelfvertrouwen waarmee hij verdedigers binnen enkele seconden voor schut kon zetten. Toch werd Spurs nooit echt zijn podium. Hij maakte slechts een klein aantal wedstrijden in het eerste elftal en uiteindelijk werd duidelijk dat hij een club nodig had die hem vrijheid, verantwoordelijkheid en regelmatig voetbal wilde geven. Die club zou Queens Park Rangers worden, en die transfer zou de manier waarop het Engelse voetbal zich Adel Taarabt herinnert volledig veranderen.

Bij QPR werd Taarabt iets totaal anders. Hij arriveerde aanvankelijk op huurbasis en sloot zich uiteindelijk definitief aan. De Marokkaan kreeg de vrijheid om zichzelf te uiten en onder Neil Warnock werd hij de centrale figuur van het team. Het Championship-seizoen 2010/11 is de reden waarom mensen ruim tien jaar later nog steeds over Taarabt praten. QPR won het Championship en promoveerde naar de Premier League, terwijl Taarabt werd uitgeroepen tot Speler van het Jaar in de divisie. Hij speelde met een bijna respectloos niveau van zelfvertrouwen: panna's, slepen met de bal, afstandsschoten, onverwachte passes, trucs in gevaarlijke zones en dribbels dwars door verdedigers heen. Tegenstanders wisten vaak precies wat hij wilde doen en konden hem toch niet stoppen. Het was voetbal met de vrijheid van een kind op straat, alleen deed Taarabt het terwijl hij een team naar de Premier League leidde.

Die ongelooflijke campagne met QPR is ook de reden waarom je mensen regelmatig zult horen zeggen dat Adel Taarabt de beste Championship-speler ooit is. Natuurlijk blijft “de beste ooit” altijd subjectief, en het Championship heeft veel briljante spelers gekend, maar Taarabt heeft absoluut een legitieme plek in die discussie. Zijn invloed tijdens het titelwinnende seizoen van QPR was buitengewoon: hij combineerde creativiteit met doelpunten en werd tegelijkertijd het gezicht van het hele team. Jaren later nemen voetbalpublicaties hem nog steeds op in hun beste Championship-elftallen aller tijden en omschrijven ze hem als misschien wel de technisch begaafdste voetballer die de divisie ooit heeft gezien. Maar statistieken vertellen slechts een deel van het verhaal. Je moest hem zien spelen. Een compilatie van twee minuten met Taarabt kon zijn aantrekkingskracht beter uitleggen dan een spreadsheet ooit zou kunnen. Hij deed dingen waardoor supporters opstonden voordat ze zelfs wisten of de actie in een doelpunt zou eindigen.

Na QPR werd Taarabts carrière een stuk ingewikkelder. In 2013 ging hij op huurbasis naar Fulham, maar die periode bracht de magie van Loftus Road niet terug. Daarna volgde een transfer die voetbalfans overal fascineerde: AC Milan. Adel Taarabt in het beroemde rood-zwarte shirt in San Siro zien voelde volkomen natuurlijk, omdat zijn technische stijl wel gemaakt leek voor het Italiaanse voetbal. Tijdens zijn korte huurperiode in Milaan in 2014 liet hij flitsen zien van de speler die iedereen zich herinnerde. Hij scoorde doelpunten en toonde aan dat zijn talent ook kon worden vertaald naar een van de beroemdste clubs van Europa. Toch was de periode, zoals vaker in zijn carrière, van korte duur. Taarabt beschikte over een enorm natuurlijk vermogen, maar consistentie en omstandigheden zorgden ervoor dat zijn carrière nooit helemaal het superstertraject volgde dat velen voor zich zagen toen ze hem Championship-verdedigers zagen vernietigen.

Het volgende grote hoofdstuk kwam bij Benfica in Portugal. Taarabt sloot zich in 2015 aan bij de grootmacht uit Lissabon, maar zijn Benfica-verhaal leek aanvankelijk te eindigen voordat het goed en wel was begonnen. Hij bracht tijd buiten het eerste elftal door en keerde later op huurbasis terug naar Italië bij Genoa, waar hij opnieuw flitsen van zijn technische kwaliteit in de Serie A liet zien. Uiteindelijk onderging Taarabt echter een van de meest verrassende transformaties uit zijn carrière. Terug bij Benfica vond de speler die vooral bekendstond als een rebelse aanvallende magiër zichzelf opnieuw uit als diepere middenvelder. Plotseling zagen fans die zich de jonge Taarabt herinnerden, die bij iedereen een panna probeerde te maken, een oudere en gedisciplineerdere versie die het balbezit vanaf het middenveld controleerde. Uiteindelijk werd hij een belangrijke speler van het eerste elftal van Benfica en speelde hij zelfs Champions League-voetbal, waarmee hij een volledig andere kant van zijn spel liet zien.

Na zeven jaar verbonden te zijn geweest aan Benfica verhuisde Taarabt naar de Verenigde Arabische Emiraten en sloot hij zich in 2022 aan bij Al-Nasr. Zelfs als oudere speler beschikte de Marokkaan nog steeds over die onmiskenbare baltoets en creativiteit. Bij Al-Nasr hervond hij zijn scorend vermogen en produceerde hij doelpunten en memorabele momenten, terwijl hij supporters bleef vermaken. In 2025 volgde een nieuw hoofdstuk in de VAE, toen hij naar Sharjah verhuisde. Tegen die tijd had Taarabt een ongelooflijke voetbalreis afgelegd: Lens, Tottenham Hotspur, QPR, Fulham, AC Milan, Benfica, Genoa, Al-Nasr en Sharjah. Frankrijk, Engeland, Italië, Portugal en de VAE kregen allemaal verschillende versies van de Marokkaanse spelmaker te zien. Sommige clubs zagen slechts flitsen van zijn genialiteit, terwijl andere - vooral QPR - ervoeren wat er gebeurde wanneer Taarabt de sleutels van een heel team kreeg.

En daarmee komen we terug bij de zin “de straten zullen het niet vergeten.” In de moderne voetbalcultuur wordt die uitdrukking meestal gereserveerd voor spelers wier hoogtepunten en pure entertainmentwaarde hen tot culthelden maakten, ook al leverden hun carrières niet de prijzenkasten of statistieken van Messi en Ronaldo op. Taarabt is misschien wel het ultieme voorbeeld. Hij staat dan ook regelmatig bovenaan of bijna bovenaan lijstjes met voetballers die “door de straten niet vergeten zullen worden”. Waarom? Omdat Taarabt speelde zoals fans zich voorstelden dat zij zouden spelen als ze plotseling over professionele kwaliteiten beschikten. Hij probeerde de panna. Hij waagde de belachelijke pass. Hij dribbelde wanneer de veilige optie beschikbaar was. Hij kon een verdediger compleet de weg laten kwijtraken en vijf seconden later iets nog buitensporigers proberen. Er zat risico in zijn voetbal, maar ook plezier.

Voor het Marokkaanse voetbal blijft Taarabt ook een fascinerende figuur. Hij vertegenwoordigde Marokko op internationaal niveau en werd een van de bekendste Marokkaanse spelers van zijn generatie, lang voordat de historische WK-campagne van 2022 van het nationale team een nieuwe generatie Marokkaanse sterren aan een wereldwijd publiek introduceerde. Zijn carrière zal altijd gesprekken in de trant van “wat als?” oproepen, omdat zijn ruwe talent zo duidelijk was. Wat als Taarabt op zijn hoogtepunt de perfecte omgeving bij een Champions League-grootmacht had gevonden? Wat als hij zijn niveau van 2010/11 vijf of zes seizoenen had weten vast te houden? Hoe hoog had hij kunnen komen? Die vragen maken deel uit van zijn legende. Taarabts verhaal was nooit perfect, en misschien is juist die imperfectie de reden waarom voetbalfans door hem gefascineerd blijven.

Wanneer mensen terugkijken op de carrière van Adel Taarabt, zullen ze zich veel meer herinneren dan alleen een lijst met clubs en wedstrijden. Ze zullen zich een Marokkaanse nummer 10 herinneren die de bal op Loftus Road ontving terwijl verdedigers achteruitliepen, omdat niemand wist wat hij vervolgens zou proberen. Ze zullen zich de zwarte handschoenen, de panna's, de buitensporige skills, de afstandsschoten en het zelfvertrouwen herinneren om dingen te proberen waar de meeste voetballers nooit aan zouden denken. Ze zullen zich het onvergetelijke Championship-seizoen 2010/11 van QPR herinneren en blijven discussiëren over de vraag of iemand ooit met precies diezelfde combinatie van bravoure en klasse de divisie heeft gedomineerd. Het voetbal gaat uiteindelijk van iedere speler verder, maar bepaalde spelers blijven voor altijd voortleven in oude beelden, gesprekken en herinneringen. Adel Taarabt is een van hen. Het Championship zal hem niet vergeten. QPR zal hem niet vergeten. Marokko zal hem niet vergeten. En het allerbelangrijkste: de straten zullen Adel Taarabt nooit vergeten.